ಹಲವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುಪಾಲು ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು, ಐಟಿ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸರಕಾರಿ ಹೂಡಿಕೆ ದಕ್ಷಿಣದ ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಹಳೇ ಮೈಸೂರು ಭಾಗದ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ; ಇತ್ತ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ 14 ಜಿಲ್ಲೆಗಳು — ಕಿತ್ತೂರು-ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ-ಕರ್ನಾಟಕ — ತಲಾ ಆದಾಯ, ಉದ್ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಾವ. ಇದು ಬರೀ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅಲ್ಲ: ರಾಜ್ಯದ ಸ್ವಂತ ಡಾ. ಡಿ. ಎಂ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಉನ್ನತಾಧಿಕಾರ ಸಮಿತಿಯೇ (2002) 35 ಸೂಚಕಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ 175ರಲ್ಲಿ 114 ತಾಲೂಕುಗಳನ್ನು ಹಿಂದುಳಿದವು ಅಂತ ವರ್ಗೀಕರಿಸಿತ್ತು, ಮತ್ತು "ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂದುಳಿದ" ತಾಲೂಕುಗಳ ದೊಡ್ಡ ಪಾಲು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಎರಡು ದಶಕಕ್ಕೂ ಮ್ಯಾಲ ಮತ್ತು ಹತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ "ವಿಶೇಷ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆ" ಹಣ ಖರ್ಚಾದ ಮ್ಯಾಲೂ ಆ ಅಂತರ ಹಂಗ ಉಳಿದೈತಿ — ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಒಂದೇ ರಾಜ್ಯದ ಜಿಡಿಪಿಯ ಸುಮಾರು ಮೂರನೇ ಒಂದು ಭಾಗ ಹುಟ್ಟಿಸ್ತದ, ಆದರೆ ಕಲಬುರಗಿಯ ತಲಾ ಆದಾಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿಗಿಂತ ಸುಮಾರು ಐದು ಪಟ್ಟು ಕೆಳಗ. ಕಿತ್ತೂರು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸೇನೆ ಹೇಳುವದೇನಂದರ — ಈ ಅಸಮತೋಲನ ರಚನಾತ್ಮಕವಾದದ್ದು, ಸತತವಾಗಿ ಉಳಿದದ್ದು ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ — ಮತ್ತು ಇದನ್ನ ಸರಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹೊಸ ಭರವಸೆ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾದ ನಿಧಿ, ಪ್ರದೇಶ ಆಧಾರಿತ ನೇಮಕಾತಿ, ಪೂರ್ಣ 371(J) ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕೈಗಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ನೀರಾವರಿ ತರೋ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ, ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧಿತ ಯೋಜನೆ ಬೇಕು.For decades, the lion's share of Karnataka's factories, IT wealth and government investment has stayed concentrated around Bengaluru and the old Mysore region in the south, while the 14 districts of North Karnataka — Kittur-Karnataka and Kalyana-Karnataka — have lagged in per-capita income, jobs and infrastructure. This is not opinion alone: the State's own Dr. D. M. Nanjundappa High-Power Committee (2002) used 35 indicators to classify 114 of 175 taluks as backward, with North Karnataka holding the largest share of the "most backward" taluks. More than two decades and tens of thousands of crores of "Special Development Plan" money later, the gap persists — Bengaluru Urban alone generates roughly a third of the State's GDP, while Kalaburagi's per-capita income remains the lowest in Karnataka, about five times below Bengaluru's. The Kittur Kalyan Karnataka Sena holds that this imbalance is structural, persistent and a matter of regional justice — and that fixing it requires guaranteed funds, region-based recruitment, full Article 371(J) coverage and a credible, audited plan to bring industry and irrigation to the North, not fresh promises every election cycle.
ಕಿತ್ತೂರು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸೇನೆ ಹೇಳುವದೇನಂದರ — ಕರ್ನಾಟಕದ ಉತ್ತರ-ದಕ್ಷಿಣ ಅಸಮತೋಲನ ಭೌಗೋಳಿಕ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹೂಡಿಕೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ದಶಕಗಳ ರಚನಾತ್ಮಕ ವೈಫಲ್ಯ — ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ತೋರಿದ 'ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆ' (ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ನಡವಳಿಕೆ). ಪಕ್ಷದ ನಿಲುವು ಒಡೆಯಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಒಡೆಯೋದು ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನ್ಯಾಯ: ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಅದರ ನ್ಯಾಯಯುತ, ಪ್ರಮಾಣಬದ್ಧ ಪಾಲಿನ ಕೈಗಾರಿಕೆ, ನೀರಾವರಿ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಬಜೆಟ್ ಸಿಗಬೇಕು, ಅದೂ ಚುನಾವಣಾ ಕಾಲದ ಘೋಷಣೆ ಅಲ್ಲ — ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧನೆಯ ಬೆಂಬಲದಿಂದ. ಪಕ್ಷ ರಾಜ್ಯದ ಸ್ವಂತ ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಸಮಿತಿ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನೇ ಸತ್ಯದ ತಳಹದಿ ಅಂತ ಪರಿಗಣಿಸ್ತದ ಮತ್ತು ಕೇಳ್ತದ — 20 ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮ್ಯಾಲೆ ಆದ ಮ್ಯಾಲೂ ಅದೇ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಯಾಕ ಕೆಳಗಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಉಳಿದಾವ ಅಂತ. ಪಕ್ಷ ತನ್ನ ವಾದವನ್ನ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಘನತೆಯಿಂದ ಮಂಡಿಸ್ತದ, ಯಾವದೇ ಸಮುದಾಯ ಇಲ್ಲವೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನ ಕಾರಣ ಅಂತ ಹೆಸರಿಸಂಗಿಲ್ಲ — ಗುರಿ ಜನ ಅಲ್ಲ, ನೀತಿಗತ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ. ಪಕ್ಷ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳ್ತದ — ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ, ಕಾಲಮಿತಿಯ, ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧಿತ ಪರಿಹಾರವನ್ನ ಇನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸ್ತಾ ಹೋದರ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ಒಂದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕೊನೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಆಗ್ತದ; ಆದರೆ ಅದರ ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಗುರಿ — ಒಗ್ಗಟ್ಟಾದ ರಾಜ್ಯದೊಳಗೇ ನ್ಯಾಯಯುತ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ.The Kittur Kalyan Karnataka Sena holds that the North-South imbalance in Karnataka is not an accident of geography but a structural, decades-long failure of investment and political will — a 'malataayi dhorane' (step-motherly treatment) of North Karnataka. The party's stand is one of regional development justice, not division for its own sake: it demands that the North receive its rightful, proportionate share of industry, irrigation, jobs and budget, backed by law and independent audit rather than election-time announcements. The party treats the State's own Nanjundappa Committee findings as the baseline of truth and asks why, more than 20 years later, the same districts remain at the bottom. The party makes its case with facts and dignity, naming no community or individual as the cause — the target is policy neglect, not people. It states plainly that if credible, time-bound, audited redressal continues to be denied, the demand for a separate North Karnataka State becomes a legitimate democratic last resort; but its first and primary goal is a fair, developed North Karnataka within a united State.
ಇದು ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರವೇ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿದ ಸಂಗತಿ. 2002ರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮತೋಲನ ನಿವಾರಣಾ ಉನ್ನತಾಧಿಕಾರ ಸಮಿತಿ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಡಾ. ಡಿ. ಎಂ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಅವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ, 35 ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚಕಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಕರ್ನಾಟಕದ 175 ತಾಲೂಕುಗಳಲ್ಲಿ 114 ತಾಲೂಕುಗಳು ಹಿಂದುಳಿದವು ಅಂತ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಿತು — 'ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂದುಳಿದ' ತಾಲೂಕುಗಳ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾಲು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮ್ಯಾಲ ಇತ್ತು. ಪಕ್ಷ ತನ್ನ ವಾದವನ್ನ ಮಾತಿನ ಆಡಂಬರದ ಮ್ಯಾಲ ಅಲ್ಲ, ಈ ಅಧಿಕೃತ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮ್ಯಾಲ ಕಟ್ಟ್ಯದ.It is officially documented by the Karnataka Government itself. In 2002 the State's High-Power Committee for Redressal of Regional Imbalances, chaired by economist Dr. D. M. Nanjundappa, used 35 development indicators to find that 114 of Karnataka's 175 taluks were backward — with North Karnataka carrying the largest share of the 'most backward' taluks. The party builds its case on this official finding, not on rhetoric.
ಹೌದು, ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. 2007ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 31,000 ಕೋಟಿ ರೂ.ಗಳ ವಿಶೇಷ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಸುಮಾರು 2007-2023ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾದ ಹಣದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಲು ಬಿಡುಗಡೆಯೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲವೇ ಖರ್ಚಾಗಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಖರ್ಚಾದ ಹಣವೂ ಅಂತರ ಮುಚ್ಚಲಿಲ್ಲ. ಕಲಬುರಗಿ ಇನ್ನೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ತಲಾ ಆದಾಯ ಹೊಂದೈತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಕ್ಷದ ಬೇಡಿಕೆ 'ಇನ್ನಷ್ಟು ಘೋಷಣೆ' ಅಲ್ಲ — ಖಾತ್ರಿಯಾದ ಬಿಡುಗಡೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಖರ್ಚು ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧನೆ.Yes, and that is exactly the problem. A Special Development Plan of about Rs 31,000 crore was launched in 2007. Reports indicate that over roughly 2007-2023 a large share of the allocated funds was either not released or not spent, and even the money that was spent did not close the gap. Kalaburagi still has the lowest per-capita income in the State. The party's demand is therefore not 'more announcements' but guaranteed release, honest spending and independent audit.
371(J) ಕಲಂ, 2013ರ ಜನವರಿ 1ರಿಂದ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ಕಲ್ಯಾಣ-ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಂಡಳಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸರಕಾರಿ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿ ಕೊಟ್ಟೈತಿ. ಇದು ಸಹಾಯ ಮಾಡೈತಿ, ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಒಂದು ಅರ್ಧ ಭಾಗವನ್ನ ಮಾತ್ರ ಒಳಗೊಂಡೈತಿ. ಕಿತ್ತೂರು-ಕರ್ನಾಟಕದ ಏಳು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ (ಬೆಳಗಾವಿ, ಧಾರವಾಡ, ವಿಜಯಪುರ, ಬಾಗಲಕೋಟೆ, ಗದಗ, ಹಾವೇರಿ, ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ) ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಯಾವದೇ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲ. 371(J) ಮಾದರಿಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನ ಅವುಗಳಿಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಪಕ್ಷ ಒತ್ತಾಯಿಸ್ತದ.Article 371(J), in force since 1 January 2013, gives the Kalyana-Karnataka districts a constitutional development board and reservation in education and government jobs. It has helped, but it covers only one half of North Karnataka. The seven Kittur-Karnataka districts (Belagavi, Dharwad, Vijayapura, Bagalkot, Gadag, Haveri, Uttara Kannada) have no equivalent protection. The party demands that 371(J)-type status be extended to them too.
ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ ಕರ್ನಾಟಕ 2025ರ ಸುಮಾರು 10.27 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂ.ಗಳ ಬದ್ಧತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 45% ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತದ ಅಂತ ರಾಜ್ಯ ಘೋಷಿಸಿತು. ಪಕ್ಷ ಈ ಉದ್ದೇಶವನ್ನ ಸ್ವಾಗತಿಸ್ತದ, ಆದರೆ ಇವು ಒಪ್ಪಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳು — ಕಾಗದದ ಮ್ಯಾಲಿನ ಭರವಸೆ, ನೆಲಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಗಮನಿಸ್ತದ. ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವ ಏನಂದ್ರ — ಘೋಷಣೆ ವಿತರಣೆಗಿಂತ ಮುಂದ ಓಡ್ತದ. ಪಕ್ಷದ ನಿಲುವು: ಹೂಡಿಕೆ ಸಾಕಾರಗೊಂಡು, ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗೆ ಬಂದು, ಸ್ವತಂತ್ರ ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧನೆಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲನೆಯಾದಾಗಲೇ ಅಸಮತೋಲನ ಸರಿಯಾಯಿತು ಅಂತ ಎಣಿಸಬೇಕು.The State did announce that around 45% of the roughly Rs 10.27 lakh crore in Invest Karnataka 2025 commitments would go to North Karnataka. The party welcomes the intent, but notes these are MoUs and proposals — promises on paper, not factories on the ground. Past experience is that announcements outrun delivery. The party's position is: count the imbalance fixed only when the investment is realised and the jobs are actually operating in North Karnataka, verified by independent audit.
ಪಕ್ಷದ ಮುಖ್ಯ ಬೇಡಿಕೆ — ಒಗ್ಗಟ್ಟಾದ ಕರ್ನಾಟಕದೊಳಗೇ ನ್ಯಾಯಯುತ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ — ಖಾತ್ರಿಯಾದ ನಿಧಿ, ಪ್ರದೇಶ-ಆಧಾರಿತ ನೌಕರಿ, ಪೂರ್ಣ 371(J) ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ನೀರಾವರಿ ಮೂಲಕ. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವನ್ನ ಒಂದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕೊನೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ — ಅದೂ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ, ಕಾಲಮಿತಿಯ, ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧಿತ ಪರಿಹಾರವನ್ನ ಇನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸ್ತಾ ಹೋದರ ಮಾತ್ರ. ಗುರಿ ಮೊದಲು ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಒಡೆಯೋದು ಅಲ್ಲ.The party's primary demand is a fair, developed North Karnataka within a united Karnataka — through guaranteed funds, region-based jobs, full 371(J) coverage and completed irrigation. A separate State is named only as a legitimate democratic last resort if credible, time-bound, audited redressal continues to be denied. The goal is justice and development first, not division.
ಇಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆ ಇರೋದು ದಶಕಗಳ ನೀತಿಗತ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಒಲವುಳ್ಳ ಹೂಡಿಕೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ — ಯಾವದೇ ಪ್ರದೇಶ ಇಲ್ಲವೇ ಸಮುದಾಯದ ಜನರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಪಕ್ಷ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳ್ತದ. ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಯಶಸ್ಸು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ; ಬೇಡಿಕೆ ಇಷ್ಟೇ — ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಅದರ ನ್ಯಾಯಯುತ, ಪ್ರಮಾಣಬದ್ಧ ಪಾಲು ಸಿಗಬೇಕು. ವಾದ ಬಜೆಟ್, ಕಾರ್ಖಾನೆ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಬಗ್ಗೆ — ಒಂದು ಗುಂಪು ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನ ಇನ್ನೊಂದರ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲಿಸೋ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ.No. The party is explicit that the issue is decades of policy neglect and skewed investment decisions, not the people of any region or community. South Karnataka's success is welcome; the demand is simply that North Karnataka be given its rightful, proportionate share. The argument is about budgets, factories and water — not about pitting one set of Kannadigas against another.
