Why a separate North-Karnataka secretariat would speed up…

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಉತ್ತರ-ಕರ್ನಾಟಕ ಸಚಿವಾಲಯವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಕಡತದ ವೇಗವನ್ನು ಏಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ

ವಿಜಯಪುರದ ಯಾವುದೇ ರೈತನನ್ನು, ರಾಯಚೂರಿನ ಯಾವುದೇ ಸಣ್ಣ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರನನ್ನು, ಬಾಗಲಕೋಟೆಯ ಯಾವುದೇ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ — ಒಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಕಡತ ತಮ್ಮ ತಾಲ್ಲೂಕು ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಉತ್ತರ ಒಂದೇ ಇರುತ್ತದೆ: ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತದೆ. ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಾದ ಮಂಜೂರಾತಿ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಸಹಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಬಹುದಾದ ಅನುಮತಿ ೫೦೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ದುರದೃಷ್ಟವಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದ ದಕ್ಷಿಣ ತುದಿಯಲ್ಲಿನ ಒಂದೇ ಸಚಿವಾಲಯದಿಂದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಉತ್ತರ-ಕರ್ನಾಟಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ ಆಗುವ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪರಿಣಾಮ ಇದು.

ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲೆಂದೇ ಕಿತ್ತೂರ ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸೇನಾ (ECI ನೋಂದಣಿ ಸಂ. 56/087/2023-24/PPS-I) ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ೧೪ ಉತ್ತರ-ಕರ್ನಾಟಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ, ಕಾರ್ಯನಿರತ ಸಚಿವಾಲಯ — ಇದು ೦೮ರಿಂದ ೧೬ ಡಿಸೆಂಬರ್ ೨೦೨೫ರ ನಡುವೆ ಕೂಡಲ ಸಂಗಮದಿಂದ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಸುವರ್ಣ ಸೌಧದವರೆಗೆ ನಾವು ಹೊತ್ತೊಯ್ದ ಪಾದಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯ ಬೇಡಿಕೆ ಸಂಖ್ಯೆ ೧. ಇದನ್ನು ಸತ್ಯಾಂಶಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಂಡಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಕಟ್ಟಡ ಈಗಾಗಲೇ ಇದೆ — ಆದರೆ ಅದು ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ

ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ತರಲೆಂದು ಕರ್ನಾಟಕ ಈಗಾಗಲೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣ ವ್ಯಯಿಸಿದೆ. ಆಡಳಿತ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೇ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದಿರಲೆಂದೇ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಸುವರ್ಣ ವಿಧಾನ ಸೌಧ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಚಳಿಗಾಲದ ಅಧಿವೇಶನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಉಳಿದಂತೆ ಅದು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತದೆ — ಮಠಾಧೀಶರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಾರರು ಪದೇ ಪದೇ ಎತ್ತಿರುವ ಕೊರಗು ಇದು. ನಾವು ಹೊಸ, ದುಬಾರಿ ಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಿರುವುದನ್ನೇ ಬಳಸಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ — ಸುವರ್ಣ ಸೌಧವನ್ನು ನಿಜವಾದ ಇಲಾಖೆಗಳು, ನಿಜವಾದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ತೀರ್ಮಾನ-ಅಧಿಕಾರವಿರುವ ಕಾರ್ಯನಿರತ ಎರಡನೆಯ ಸಚಿವಾಲಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಎಂದು.

ದೂರವೇ ವಿಳಂಬ, ವಿಳಂಬವೇ ನಮ್ಮ ಭಾಗದ ಮೇಲಿನ ತೆರಿಗೆ

ನಿಮ್ಮ ನೀರಾವರಿ ಕಡತ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮಂಜೂರಾತಿ, ರಸ್ತೆ ಟೆಂಡರ್ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮಾಡುವ ಕಚೇರಿಯು ಒಂದು ದಿನದ ಪ್ರಯಾಣದಷ್ಟು ದೂರವಿದ್ದಾಗ, ದೂರವೇ ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತದೆ, ವಿಳಂಬವೇ ತೆರಿಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಡಾ. ಡಿ. ಎಂ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಉನ್ನತಾಧಿಕಾರ ಸಮಿತಿ ೨೦೦೨ರಲ್ಲೇ ಇದನ್ನು ಕಂಡಿತ್ತು: ಕರ್ನಾಟಕದ ೧೭೫ ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳ ಪೈಕಿ ೧೧೪ ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳು "ಹಿಂದುಳಿದವು" ಎಂದೂ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕವೇ ಅತಿ ಹಿಂದುಳಿದದ್ದು ಎಂದೂ ಗುರುತಿಸಿ, ೨೦೦೨-೦೩ರ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ₹೩೧,೦೦೦ ಕೋಟಿಯ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ವಿಶೇಷ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿತ್ತು. ಜಾರಿ ೨೦೦೭-೦೮ಕ್ಕೆ ಜಾರಿತು, ಆ ವರದಿ ಹೆಸರಿಸಿದ ಅಸಮತೋಲನ ಇಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಭಾಗವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾದ ಸರ್ಕಾರ — ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರವಿರುವ ಸರ್ಕಾರ.

ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿರುವಲ್ಲೂ ಅಂತರ ಮುಚ್ಚಿಲ್ಲ. ಆರ್ಟಿಕಲ್ ೩೭೧(ಜೆ) — ೨೦೧೨ರ ೯೮ನೇ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿ — ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಂಡಳಿ ಮತ್ತು ಮೀಸಲು ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಆದರೂ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಅನುದಾನದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಮುಖ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳಲ್ಲಿ "ಹಿಂದುಳಿದಂತೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು" ಎಂದು ೨೦೨೨ರ ಮಹಾಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧಕರ (CAG) ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧನೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿತು. ದೂರದಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿದ ಹಣ — ಅದನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಕೈಗಳಿಲ್ಲದೆ — ನೆಲಮಟ್ಟ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರದ ಸಚಿವಾಲಯವು ಆ ಕೈಗಳನ್ನು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕಡೆಗೇ ಇರಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಾರ್ಯನಿರತ ಸಚಿವಾಲಯ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತದೆ

ಇದು ಬಾವುಟ ಅಥವಾ ಸಾಂಕೇತಿಕತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಕಡತಗಳು ಬೇಗ ಚಲಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆ:

ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿಯೇ ತೀರ್ಮಾನ. ನಮ್ಮ ೧೪ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ನೀರಾವರಿ, ಭೂ-ಸ್ವಾಧೀನ, ಜಿಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಶಾಲಾ ಮಂಜೂರಾತಿ ಮತ್ತು ರಸ್ತೆ ಟೆಂಡರ್‌ಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ — ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ನೆಲ ಅರಿತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು. ಉತ್ತರದ ಸಚಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ನೇಮಕವೆಂದರೆ — ಕೃಷ್ಣಾ ಪಟ್ಟಿಯ ಬರ, ಕಬ್ಬಿನ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಗಡಿಭಾಗದ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲ ಆಡಳಿತಗಾರರು; ಉತ್ತರವನ್ನು ದೂರದ ಕಡತ ಸಂಖ್ಯೆಯಂತೆ ನೋಡುವವರಲ್ಲ.
ಕೈಗೆಟುಕುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ಯಾದಗಿರಿ ಅಥವಾ ಗದಗದ ನಾಗರಿಕ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳ ದೂರದ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು; ರಾಜ್ಯದ ಆಚೆ ತುದಿಯ ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನಲ್ಲ.
ನೆಲ ತಲುಪುವ ವೆಚ್ಚ. ಅಪೂರ್ಣ ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ೩೭೧(ಜೆ) ಅನುದಾನವನ್ನು — ಫಲಿತಾಂಶ ತಮ್ಮದೇ ಭಾಗದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವ ಜನರಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಸಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆ

೧೪ ಉತ್ತರ-ಕರ್ನಾಟಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಸುವರ್ಣ ವಿಧಾನ ಸೌಧವನ್ನು ನಿಜವಾದ ಎರಡನೆಯ ಸಚಿವಾಲಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಇನ್ನೂ ೩೭೧(ಜೆ) ಸ್ಥಾನಮಾನವಿಲ್ಲದ ಏಳು ಕಿತ್ತೂರ-ಕರ್ನಾಟಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ (ಬೆಳಗಾವಿ, ವಿಜಯಪುರ, ಬಾಗಲಕೋಟೆ, ಧಾರವಾಡ, ಗದಗ, ಹಾವೇರಿ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ) ಆರ್ಟಿಕಲ್ ೩೭೧(ಜೆ)ಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ವಿಶೇಷ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ತಕರಾರು ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮೇಲಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಸಮುದಾಯದ ಮೇಲಲ್ಲ. ಅದು ದೂರದ ಮೇಲೆ, ವಿಳಂಬದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತು ದೂರದ ಒಂದೇ ಸಚಿವಾಲಯ ಅನಿವಾರ್ಯ ಮಾಡುವ ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆಯ ಮೇಲೆ. ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಜನರ ಬಳಿಗೆ ತನ್ನಿ — ಪ್ರತಿ ಕಡತವೂ ಬೇಗ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ವಾದ ಇಷ್ಟೇ.

Why a separate North-Karnataka secretariat would speed up every government file

Ask any farmer in Vijayapura, any small contractor in Raichur, or any parent in Bagalkot what happens to a government file once it leaves their taluk office, and you will hear the same answer: it goes to Bengaluru, and then it waits. A sanction that should take weeks takes years. A clearance that one signature could grant sits in a queue 500 kilometres away. This is not bad luck. It is the predictable result of running fourteen North-Karnataka districts from a single secretariat at the southern edge of the state.

The Kittur Kalyan Karnataka Sena (ECI Reg. No. 56/087/2023-24/PPS-I) was founded to correct exactly this. A separate, working secretariat for the 14 North-Karnataka districts is Demand #1 of the padayatra charter we carried from Kudala Sangama to the Suvarna Soudha in Belagavi between 08 and 16 December 2025. We make the case here plainly, on the facts.

The building already exists — and it sits empty

Karnataka has already spent public money to bring the government north. The Suvarna Vidhana Soudha at Belagavi was built precisely so that governance would not stay locked in Bengaluru. Yet it is used mainly for the roughly ten-day winter session of the legislature each year, and otherwise lies largely unused — a grievance raised again and again by seers, writers and activists. We are not asking the state to build something new and costly. We are asking it to use what it has already built, by making the Suvarna Soudha a functioning second secretariat with real departments, real officers and real decision-making power.

Distance is delay, and delay is the tax our region pays

When the office that approves your irrigation file, your hospital sanction, your road tender or your scholarship sits a day's journey away, distance becomes delay, and delay becomes a tax. The Dr. D. M. Nanjundappa High-Power Committee saw this in 2002: it found 114 of Karnataka's 175 taluks "backward," with North Karnataka the worst, and recommended an eight-year Special Development Plan of about ₹31,000 crore at 2002-03 prices. Implementation slipped to 2007-08, and the imbalance the report named is still here. A government that has to be reminded of our region for two decades is a government too far away to feel our problems.

Even where special status exists, the gap has not closed. Article 371(J) — the 98th Constitutional Amendment of 2012 — created a development board and reserved jobs for Kalyana Karnataka. Yet a Comptroller and Auditor General audit in 2022 concluded that, despite the funds released, Kalyana Karnataka "continued to remain backward" on key indicators. Money sent from afar, without local hands to spend and track it, does not reach the ground. A secretariat in the north would put the hands where the need is.

What a working secretariat would actually do

This is not about flags or symbolism. It is about files moving faster:

Decisions taken locally. Irrigation, land acquisition, district hospitals, school sanctions and road tenders for our 14 districts decided by officers stationed here — not parked in a Bengaluru queue behind everything else.
Officers who know the ground. Postings to a northern secretariat mean administrators who understand Krishna-belt drought, the sugarcane economy and border-area realities, instead of treating the north as a distant file number.
Accountability you can reach. A citizen from Yadgir or Gadag can put a question to an office a few hours away, not a capital across the state.
Spending that lands. The unfinished Nanjundappa plan and the 371(J) funds can be driven by people whose own region depends on the outcome.

Our demand

We ask the Government of Karnataka to make the Suvarna Vidhana Soudha a true second secretariat for the 14 North-Karnataka districts, to extend Article 371(J) to the seven Kittur-Karnataka districts (Belagavi, Vijayapura, Bagalkot, Dharwad, Gadag, Haveri and Uttara Kannada) that still lack it, and to honour the Nanjundappa Special Development Plan in full. Our quarrel is not with South Karnataka or with any community. It is with distance, with delay, and with the step-motherly treatment — *ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆ* — that a single far-away secretariat makes inevitable. Bring the government to the people, and every file moves faster. That is the whole argument.