The case for — and against — a separate North-Karnataka…

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ — ಪರ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ

ವಿಭಾಗ: ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ನೀತಿ

ಉಪಶೀರ್ಷಿಕೆ: ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜ್ಯತ್ವದ ಬೇಡಿಕೆ ಬರೀ ಒಂದು ಘೋಷಣೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು — ಏಕೀಕರಣವಾಗಿ ದಶಕಗಳು ಕಳೆದ ಮ್ಯಾಲೆಯೂ ಬೆಂಗಳೂರು ಗಳಿಸುವುದರ ಐದನೇ ಒಂದು ಪಾಲನ್ನಷ್ಟೇ ಕಲಬುರಗಿ ಯಾಕ ಗಳಿಸ್ತದ ಎಂದು ಕೇಳ್ತಿರೋ ಒಂದು ಭಾಗದ ದನಿ ಇದು.

ಪೂರ್ಣ ಲೇಖನ

ಯಾದಗಿರಿಯ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಿ, ಆಮ್ಯಾಲೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಒಂದು ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಿದರೆ, ಒಂದೇ ರಾಜ್ಯದ ಒಳಗ ಎರಡು ಬ್ಯಾರೆ ಬ್ಯಾರೆ ದೇಶಗಳನ್ನ ನೋಡ್ತಿದ್ದೀರಿ ಅಂತ ಅನಿಸ್ತದ. ಆ ಅಂತರವೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಲಿಕ್ಕೆ ಕಾರಣ — ಅತ್ಯಂತ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನವೆಂಬರ್ 2025ರಲ್ಲಿ, ಶಾಸಕ ರಾಜು ಕಾಗೆ ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಹೋರಾಟ ಸಮಿತಿ (North Karnataka Struggle Committee) ನಡೆಸಿದ ಸಹಿ ಸಂಗ್ರಹ ಅಭಿಯಾನವನ್ನ ಬೆಂಬಲಿಸಿದಾಗ. ಕಿತ್ತೂರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟ ಒಂದು ಪಕ್ಷವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಕೊಡುವ ಹೊಣೆ ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾಲ ಐತಿ: ಬರೀ ಘೋಷಣೆ ಅಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಬದಿಯ ನಿಜವಾದ ವಾದ.

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಪರವಾದ ವಾದ

ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ಯಾರದೋ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಕರ್ನಾಟಕ ಆರ್ಥಿಕ ಸಮೀಕ್ಷೆ (Karnataka Economic Survey)ಯ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಕಲಬುರಗಿಯ ತಲಾ ಆದಾಯ ಸುಮಾರು ₹1.24 ಲಕ್ಷ, ಯಾದಗಿರಿ ಮತ್ತು ಕೊಪ್ಪಳದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ₹1.39 ಲಕ್ಷ, ರಾಯಚೂರಿನಲ್ಲಿ ₹1.44 ಲಕ್ಷ — ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದ ಸುಮಾರು ₹6.2 ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಎದುರಾಗಿ. ನಮ್ಮ ಭಾಗದ ಒಬ್ಬ ದುಡಿಯೋ ಮನುಷ್ಯ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಒಬ್ಬ ಸಮಾನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗಳಿಸುವುದರ ಐದನೇ ಒಂದು ಪಾಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಗಳಿಸ್ತಾನ. ಇದು ಒಂದೇ ವರ್ಷದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಂಗತಿ ಅಲ್ಲ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಸಮಿತಿ ವರದಿ (Nanjundappa Committee report, 2002ರಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು) ಕರ್ನಾಟಕದ 175 ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳಲ್ಲಿ 114 ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳನ್ನ "ಹಿಂದುಳಿದ" ಅಂತ ಗುರುತಿಸಿತು, ಅದರಲ್ಲಿ 59 ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು.

ಈ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಹಳೆಯದು ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರೋದು. 1983ರ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಗೆಜೆಟಿಯರ್ (Karnataka State Gazetteer) ಹಳೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನೀರಾವರಿ ವ್ಯಾಪ್ತಿ 11.5% ಇದ್ದರೆ, ಹೈದರಾಬಾದ್-ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬರೀ 1.37% ಇತ್ತು ಅಂತ ದಾಖಲಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಳು ಸುಮಾರು ಐದು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇದ್ದವು. ಇವತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಭಾಗದ ಸಾಕ್ಷರತೆ ಪ್ರಮಾಣ ಸುಮಾರು 54%ರ ಹತ್ತಿರ ಐತಿ, ಯಾದಗಿರಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಗಿನವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವಾದ ಸರಳ: ಒಂದು ಭಾಗ ಇಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಾಗ, 600 ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅದರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬರ್ತಾವ. ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯ ಬಜೆಟ್ಟನ್ನ, ಸಚಿವಾಲಯವನ್ನ ಮತ್ತು ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನ ನಮ್ಮದೇ ಕೈಗೆ ಕೊಡ್ತದ.

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ವಿರೋಧವಾದ ವಾದ

ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾವು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಭಾರತ 1956ರಿಂದ ಭಾಷಾವಾರು ರೇಖೆಗಳ ಮ್ಯಾಲ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನ ರಚಿಸಲಿಕ್ಕೆ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡೈತಿ — ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಕನ್ನಡದ ನೆಲ. ಅದನ್ನ ಒಡೆಯೋದರಿಂದ ಕನ್ನಡದ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗೋದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗ್ತದ. ಜೊತೆಗೆ ಬೆಳಗಾವಿ ಐತಿ, ಅಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮರಾಠಿ ಮಾತಾಡೋ ಜನ ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಾರ; ಒಂದು ಹೊಸ ಗಡಿ ನಮ್ಮ ಗಾಯ ಮಾಯಿಸೋ ಬದಲು ಆ ಗಾಯವನ್ನ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದು ಬಿಡಬಹುದು.

ಆಮ್ಯಾಲೆ ಹಣದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಚ್.ಡಿ. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಅವರು "ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆದಾಯವೇ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ಒದಗಿಸೋದು" ಅಂತ ವಾದಿಸ್ಯಾರ. ಆ ವಾದವನ್ನ ಪೂರ್ತಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು ಅಂತ ಇಲ್ಲ, ಆದರೂ ಅದನ್ನ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತಗೊಳ್ಳಬೇಕು: ಒಂದು ಹೊಸ ರಾಜ್ಯ ಹೊಸ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನ ತಲೆಮ್ಯಾಲ ಹೊರ್ತದ — ತನ್ನದೇ ರಾಜಧಾನಿ, ಸಚಿವಾಲಯ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ — ಮತ್ತು ಆದಾಯ ತಾನಾಗಿಯೇ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಈ ಅಂತರವನ್ನ ಸರಿಪಡಿಸೋ ಸಾಧನಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಇದ್ದಾವ. ಸಂವಿಧಾನದ 371ಜೆ ಕಲಮು (Article 371J, 98ನೇ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ತಿದ್ದುಪಡಿ, 2012) ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಂಡಳಿ, ನಿಧಿ ಮೀಸಲಾತಿ, ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದದ್ದು ಚೌಕಟ್ಟು ಇಲ್ಲದಿರೋದರಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ — ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾದರೂ ಮಂಡಳಿ ಖರ್ಚಾಗದ ನಿಧಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಒದ್ದಾಡ್ತಿದ.

ಕಿತ್ತೂರು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸೇನೆ ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ತದ

ನಾವು ಇದನ್ನ ಒಂದು ನಾಟಕ ಅಂತ ತಿಳಿಯಲಿಕ್ಕೆ ನಿರಾಕರಿಸ್ತೇವಿ. ನೋವು ನಿಜ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನ ನಾವು ಹೆಸರಿಸಿ ಹೇಳ್ತೇವಿ. ಆದರೆ ಗೌರವದ ಕಡೆಗಿನ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದ ದಾರಿ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯೋ ರಾಜ್ಯತ್ವದ ಹೋರಾಟ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಈಗಲೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯ. ಅದರ ಅರ್ಥ: 371ಜೆ ಕಲಮಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪಾಯಿಯ ಪೂರ್ಣ, ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧಿತ (ಆಡಿಟ್) ಬಳಕೆ; ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಸ್ಮಾರಕದ ಬದಲು ನಿಜವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋ ಸುವರ್ಣ ವಿಧಾನ ಸೌಧ; ನೀರಾವರಿ, ಕೃಷ್ಣಾ ಮತ್ತು ಮಹದಾಯಿ ನೀರು, ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಲೆಗಳ ಮ್ಯಾಲ ನ್ಯಾಯವಾದ ಹಂಚಿಕೆ; ಮತ್ತು ಮಂಜೂರಾದದ್ದನ್ನ ಖರ್ಚು ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮದೇ ನಾಯಕರನ್ನ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡೋದು.

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಬೆದರಿಕೆ ಒಂದು ಒತ್ತಡ-ಶಕ್ತಿ (ಲೆವರೇಜ್). ಗುರಿ ಎಂದರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬೆದರಿಸೋ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ — ಯಾಕಂದ್ರ ಅದರ ಮಕ್ಕಳು ದುಡಿತಾರ, ಕಲಿತಾರ, ಮತ್ತು ಊರಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿತಾರ. (ಇಲ್ಲಿನ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ಅಧಿಕೃತ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವರದಿಗಳಿಂದ ತಗೆದುಕೊಂಡಿರೋವು; ವರ್ಷ ಅಥವಾ ಜಿಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೂಲಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಬ್ಯಾರೆ ಬ್ಯಾರೆ ಹೇಳಿದಲ್ಲಿ, ಓದುಗರು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಿ ಅಂತ ನಾವು ಮೂಲವನ್ನ ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇವಿ.)

ಟ್ಯಾಗ್‌ಗಳು: #ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ #ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ #371ಜೆ ಕಲಮು #ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯತ್ವ #ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯ #ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ವರದಿ #ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಸಮಾನತೆ #ಬೆಳಗಾವಿ #ಕಿತ್ತೂರು ಕರ್ನಾಟಕ #ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜಕೀಯ

Walk through a village in Yadgir, then through a tech park in Bengaluru, and you are looking at two different countries inside one state. That gap is why the demand for a separate North-Karnataka state keeps returning — most recently in November 2025, when MLA Raju Kage wrote to the President and Prime Minister and backed a signature campaign by the North Karnataka Struggle Committee. As a party rooted in the soil of Kittur and Kalyana Karnataka, we owe our people an honest reckoning: not a slogan, but the real case on both sides.

The case FOR a separate state

The numbers are not opinion. In the latest Karnataka Economic Survey figures, per-capita income in Kalaburagi is around ₹1.24 lakh, in Yadgir and Koppal about ₹1.39 lakh, and in Raichur ₹1.44 lakh — against roughly ₹6.2 lakh in Bengaluru Urban (Deccan Herald). A worker in our region earns close to one-fifth of what a Bengaluru counterpart does. This is not a one-year blip. The Nanjundappa Committee report (submitted 2002) found 114 of Karnataka's 175 taluks "backward," 59 of them in the north (Deccan Herald).

The neglect is old and documented. The 1983 Karnataka State Gazetteer recorded irrigation coverage of 11.5% in Old Mysore against just 1.37% in Hyderabad-Karnataka, and roughly five times as many primary schools (The News Minute). Today the Kalyana Karnataka region's literacy rate sits near 54%, with Yadgir among the lowest in the state (CAG audit report).

The honest argument is simple: when a region is this far behind, a government seated 600 km away in Bengaluru will always feel its problems last. A separate state would put the budget, the secretariat and the priorities in our own hands.

The case AGAINST

We must be equally honest about the other side. India has chosen, since 1956, to draw states on linguistic lines — and North Karnataka is Kannada land. Splitting it weakens, not strengthens, the Kannada cause. There is also Belagavi, where a large Marathi-speaking population has long pulled toward Maharashtra (The News Minute); a new boundary could reopen that wound rather than heal ours.

Then there is money. Former CM H.D. Kumaraswamy has argued that Bengaluru's revenue is what funds projects across the whole state (The News Minute). We do not have to accept that argument fully to take it seriously: a new state inherits new costs — its own capital, secretariat and administration — and revenue would not automatically follow.

And crucially, tools to fix the gap already exist. Article 371J (98th Constitutional Amendment, 2012) gave the Kalyana Karnataka region a development board, fund earmarking, and reservations in education and jobs (Wikipedia: Article 371J). The problem has been execution, not absence of a framework — the board has struggled with unspent funds even as crores are allocated (Deccan Herald).

Where Kittur Kalyan Karnataka Sena stands

We refuse to treat this as theatre. The pain is real and we will name it. But the fastest road to dignity is regional justice now, not a decade-long statehood battle in Delhi. That means: full, audited use of every Article 371J rupee; a working Suvarna Vidhana Soudha in Belagavi instead of an empty monument (The News Minute); fair allocation on irrigation, the Krishna and Mahadayi waters, jobs and schools; and our own leaders held accountable for spending what is sanctioned.

The threat of a separate state is leverage. The goal is a North Karnataka that no longer needs to threaten anything — because its children earn, learn and stay home. (Figures here are drawn from official surveys and reputable reporting; where sources differ slightly on year or district ranking, we have flagged the source so readers can verify.)

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ — ಪರ ಮತ್ತು ವಿರೋಧThe case for — and against — a separate North-Karnataka state